„Cogito ergo sum” - „myślę, więc jestem”, było podstawą filozofii Rene Descartesa (Kartezjusza). Jego światopogląd miał być dostępny dla jednostek kierujących się własnym rozumem. Był to rewolucyjny system filozoficzny. Pogląd ten zakładał równość wszystkich ludzi względem dobrego sądzenia.

„Rozsądek jest rzeczą najsprawiedliwiej rozdzieloną na świecie: każdy bowiem mniema, iż jest weń tak dobrze zaopatrzony, że nawet ci, których najtrudniej zadowolić w innych sprawach, nie zwykli pożądać go więcej, niż go posiadają.” Wg Kartezjusza rozsądek został przydzielony każdemu w takiej samej ilości, bez względu na to, jaki status społeczny on zajmuje, bądź jego pochodzenie.

„Cogito” zostało znienawidzone przez tamtejszych teologów, stało się oznaką pychy, którą naznaczeni byli ludzie, którzy poszukiwania prawdy szukali nie w Bogu, ale w rozumie. Myślenie tłumaczyło genezę wiedzy człowieka i jego powstanie. Descartes uczynił rozum nadrzędną funkcją poznawczą.

Bóg wg Kartezjusza był potrzebny światu tylko do jego stworzenia, następnie nie mógł on ingerować w jego losy, świat zaczął się rządzić własnymi prawami.

Doszedł on do wniosku, iż człowiek przynależy zarówno do świata fizycznego jak i duchowego. Są one jednak zbyt odmienne by mieć ze sobą coś wspólnego.

W jego systemie został zakwestionowane empiryczne spojrzenie na świat. W rozumowaniu Descartesa nie było mowy o przyjęciu jakichkolwiek autorytetów. Jedyną podstawą w rozumowaniu był rozsądek danego indywiduum. „Być rozumnym to największa cnota, a mądrość polega na tym, by mówić prawdę i postępować godnie z naturą, słuchając jej głosu.”(Heraklit z Efezu).

Wszystko, co prawdziwe wynika tylko z rozumu, nie możemy opierać się na własnych empirycznych doznaniach.